Needs-first vs. gear-first prepping para sa typhoon season

May dalawang dahilan kung bakit may mga taong nagkakaroon ng buong shelf ng emergency gear, at kung titignan mo lang, magkamukha sila.

Ang unang tao, nagsimula sa problema. Bumabaha ang barangay nila hanggang tuhod kapag umaapaw ang ilog, nawawalan ng kuryente ang elevator sa building nila kapag brownout, at may dalawang bata at isang lola sa bahay. Kaya bumili sila ng water containers, isang torch bawat isa, isang radio, at paraan para mag-charge ng phone. Boring na listahan. Pero galing ’yun sa sitwasyon nila.

Ang pangalawang tao, nagsimula sa gear. Nakakita sila ng napakagandang gawa na torch, isang bag na mas maraming straps pa kaysa sa parachute, isang stove na kasya sa sarili niyang titanium cup. Talagang interesting na equipment ’yan, gawa ng mga taong may pagmamalasakit sa kanilang ginagawa, at maganda pa sa picture. Kaya binili nila, tapos saka pa lang nag-isip kung bakit nga ba nila kailangan.

Gusto kong maging maingat dito, kasi may version ng conversation na ito na nagiging pang-iinsulto na lang, at ’yun ay hindi ko gusto. Okay lang na gustuhin ang gear. Gusto ko rin ang gear. Mas maraming Filipino families ang na-prepare dahil sa enthusiasm kaysa sa kahit anong government advisory, at ang taong nasisiyahan sa kit niya ang talagang nagma-maintain, nagte-test, at nakakaalam kung paano ito gamitin. Importante ’yun.

Mas specific ang problema kaysa sa “gustong-gusto ang gear”. Ang problema ay kapag ang pagbili na mismo ang nagiging pakiramdam ng “pag-prepare”. Hindi sila magkatulad, at mabilis lang malantad ang gap na ’yun tuwing typhoon season.

Ang totoong sitwasyon ay boring at nakakainis sa paraan na hindi kinukuha ng mga catalogue. Nawawalan ng kuryente alas-nuwebe ng gabi at bumabalik kinabukasan, sometime in the afternoon. Bumababa ang water pressure at naubos na ang tangke sa bubong pagtanghali. Nasa 40 percent ang phone mo at gustong mag-charge ng lahat sa bahay. Madaanan pa ang kalsada pero hindi nagpapasada ang mga tricycle. Walang kailangang mag-abseil kahit saan. Walang kailangang magsindi ng apoy gamit ang ferro rod.

Ang kailangan ng household mo ay tubig, ilaw, impormasyon, isang naka-charge na phone, tuyong damit, gamot, konting pagkain na hindi kailangang lutuin, at isang plano kung saan magtitipon-tipon ang lahat kung congested ang mobile network.

Sa search-and-rescue work sa Australia, halos palagi na ang kit na nagpapatunay ng sarili ay ang hindi glamorous na kit. Sampung taon ng wilderness searches ang nagturo sa akin na ang item na pinagkakatiwalaan mo ay ’yung may pinakakaunting paraan para mag-fail. Kailanman hindi kami nagtiwala sa kahit anong kailangan ng proprietary battery o mahirap i-ignite gamit ang dalawang kamay, kasi alas-tres ng umaga, malamig ang panahon, malamig ang kamay mo — ang matalino ay nabibigo, ang simple ay gumagana. Ang instinct na ’yun ay direktang applicable sa brownout sa Quezon City. Parehong test lang, may kape lang na malapit.

Kaya ang sukatan ng preparedness ay hindi kung ano ang nasa shelf mo. Ito ang tanong: kung nagtaas si PAGASA ng signal bukas at nawalan ng kuryente ng thirty hours, ano ang mangyayari sa household mo? May maiinom ba lahat? May makikita ba lahat? Alam ba ng lahat ang plano? ’Yun ang score, at walang binili na basta na lang nagbibigay nito sa ’yo.

Magsimula sa tatlong listahan bago ka magsimula sa cart.

Isa: ang totoong risks mo. Hindi general disaster risk, kundi sa ’yo mismo. Bumabaha ba ang street mo, at gaano kataas? Nasa mataas ka bang floor na nawawalan ng lift? Long outages ba o short lang sa area n’yo? May landslide-prone slope ba sa taas n’yo? Sampung minuto ng honest thinking tungkol sa address mo mismo ang mas makakatulong sa ’yo kaysa sampung oras na pag-browse.

Dalawa: ang mga tao mo. Bilangin nang maayos. Kailangan ng toddler ng formula at diaper. Kailangan ng elderly parent ng maintenance medicine at malamang hindi kaya ng hagdan sa dilim. Kailangan ng taong may asthma na naka-abot ang inhaler niya, hindi nakabaon sa ilalim ng bag. Kailangan din ng tubig ng aso mo. Ang kit mo ay para sa mga specific na taong ito, hindi para sa generic na adult sa larawan ng catalogue.

Tatlo: ang budget mo. Isulat ang totoong number. Kung ₱3,000 lang, ’yun ang number mo at sapat na ’yun para sa maraming bagay. Mas maganda ang preparedness na binili nang unti-unti sa loob ng anim na buwan kaysa sa preparedness na ipinagpaliban hanggang kayanin mo ang mas magandang version.

Tapos bumili base sa consequence. Tubig muna, kasi ’yun ang unang maubos at unang makakasakit. Ilaw pangalawa, kasi mas mahirap ang lahat sa dilim. Impormasyon pangatlo, isang radio na gumagana kahit walang network. Power para sa phones pang-apat. Tapos pagkain, gamot, documents, at dry storage.

Ang ’wag gawin: ’wag bibili ng interesting na bagay muna tapos ipapangako sa sarili na bibili ng boring na bagay next month. Lagi na lang naiiwan ang water containers. Nagawa ko rin ’to, at isa ’tong tahimik na habit na dapat bantayan.

Also, i-test ang binili mo bago mo pa ’to kailanganin. Patakbuhin ang household mo gamit ang kit sa loob ng isang gabi. Patayin ang mains at alas-siyete, wag magluto, gamitin lang ang mga torch mo, at tignan kung ano ang makakainis sa ’yo. Makikita mo ang problema sa loob ng isang oras na kung hindi, matutuklasan mo pa lang sa mismong typhoon.

Hindi ’to shopping list, at hindi ako nagra-rate ng kahit ano dito. Ito ang mga category na paulit-ulit na napapatunayan ang sarili.

Water storage at treatment. Rigid na containers na kaya mong buhatin kapag puno, plus isang filter na hindi kailangan ng baterya. Mas malaki ang halaga ng dalawampung litro ng nakaimbak na tubig kaysa sa kahit anong single clever gadget.

Isang torch bawat tao, plus isang lantern. Headtorches para sa hands-free na trabaho, isang maliit na lantern para sa kwarto para hindi nagtuturuan ng beam ang mga tao sa mukha ng isa’t isa. Common battery types, ideally pareho ang type sa buong kit mo.

Isang radio na nakukuha ang AM at FM. Kapag congested ang mobile network at mabagal ang data, sa local radio mo malalaman kung aling mga kalsada ang putol. Hand-crank o solar bilang backup, batteries bilang primary.

Power bank na naaangkop sa household mo. Maging honest sa kung ano talaga ’to: sapat para mabuhay ang mga phone ng isa o dalawang araw, hindi sapat para patakbuhin ang buong household. Ang mas malaki ay ibang purchase na, ibang presyo na.

Dry storage. Dry bags, o kahit maayos na zip-lock bags at isang plastic crate na may takip. Documents, extra na damit, gamot. Ito ang pinakamurang upgrade sa preparedness at ang pinakamadalas na nakakaligtaan.

Basic first aid kit na binuksan mo na talaga. Plus dalawang linggong supply ng kahit anong maintenance medicine na iniinom ng household mo.

Tungkol sa pagbili: Lazada at Shopee ang pinagshoshopan ng karamihan sa atin, at karaniwan ang mga counterfeit ng popular na brands ng torch at power bank. Kung parang imposible ang presyo, imposible nga. Tignan ang seller history, at maging skeptical sa capacity claims ng mga sobrang murang power bank. Kami mismo bumibili ng gear namin dito, sa normal na presyo, sa parehong listing na nakikita mo.

Pagbili ng bag bago ang laman nito. Ang bag ang huling decision, hindi ang una. I-pack muna ang tambak, tapos bilhin ang bag na kasya rito.

Redundancy sa maling lugar. Apat na torch pero walang tubig. Tatlong kutsilyo pero walang radio. Maganda ang redundancy, pero ikalat mo muna sa iba’t ibang category bago mo i-stack sa loob ng isa.

Kit na iisang tao lang ang marunong gumamit. Kung ikaw lang ang nakakaalam kung paano sindihan ang stove o kung saan nakalagay ang go bag, mabibigo ang plano sa sandaling nasa trabaho ka pagsapit ng emergency.

Pagkalito sa capability at readiness. Ang pagkakaroon ng water filter ay hindi katulad ng pag-alam kung saan ’to nakalagay alas-onse ng gabi.

Pagkakaligtaan ang plano dahil parang progress na ang gear. Saan kayo magtitipon. Sino ang tatawag kanino. Aling kapitbahay ang magche-check sa lola sa itaas. Kailan kayo aalis. Wala sa mga ’yan ang nagkakahalaga ng piso, at lahat ’yan mas mahalaga pa sa kahit ano sa shelf mo. Walang bag na papalit sa maagang pag-alis.

Pagkukwestyon sa enthusiast, kasama ang sarili mo. Kung isang magandang torch ang nagsimula sa ’yo, okay lang ’yun. Siguraduhin lang na ang susunod na tatlong bibilhin mo ay ang mga boring na bagay.

Ang gear ay isang tool. Hindi ito ang goal, at hindi ito ang patunay.

Ang tanong na dapat mong dalhin papasok sa typhoon season na ito ay hindi “ano ang susunod kong bibilhin?” Kundi “kung nawalan ng kuryente ngayong gabi at hindi bumalik hanggang bukas ng hapon, ano ang unang mahihirapan ang household ko?” Sagutin ’yan nang honest, ayusin ang isang bagay na ’yun, tapos ulitin.

Gawin mo ’yan ng apat o limang beses at magkakaroon ka ng kit na mukhang ordinary lang pero kumpletong gumagana. ’Yun ang version na worth having.